ลมหนาวแวะมาทักทายขณะกำลังนั่งพิมพ์อยู่ หนาววว = =
อาทิตย์ที่ผ่านมาแวะไปมีตกับเพื่อนสมัยมัธยม  ไม่เจอหน้ากันสามเดือน เหมือนสามปี
รู้สึก คิดถึง  คิดถึงจริงๆ แค่เห็นหน้าเพื่อนก็เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่รับไว้
ทั้งความเครียดจากงาน ปัญหาส่วนตัว มันหมดไป แค่เราได้พบกับรอยยิ้มของเพื่อน .. เท่านั้น
 
วันนั้นตกลงปลงใจไปกินบุฟเฟ่ต์กันแถวปทุมวันรีสอร์ท และเดินทางโดย BTS
ระหว่างกำลังจะขึ้นไปบนสถานีวงเวียนใหญ่ ก็เจอกับคุณลุงคนหนึ่ง
คุณลุงนั่งเก้าอี้พลาสติก ตอนแรกไม่ได้สังเกตอะไร พอเข้าใกล้คุณลุงถึงได้ทราบว่า
คุณลุงกำลังจะเรียกรถ และ คุณลุงตาบอด ..
เรากับเพื่อนเลยตัดสินใจเดินไปหาคุณลุง และเรียกรถสามล้อให้
คุณลุงกล่าวขอบใจใหญ่ ..  คำขอบใจขอบคุณลุงทำให้เรารู้สึกว่า
วันนั้นคงเป็นวันที่ดีตลอดทั้งวัน ^^ เรากับเพื่อนก็ยังแอบกังวลระหว่างเดินทาง
ว่าคุณลุงจะถึงโดยสวัสดิภาพหรือเปล่า หวังว่าพี่สามล้อจะดูแลคุณลุงด้วยนะคะ  :)
 
วันนั้นยังไปเดินต่อกันเรื่อยๆ ใช้เวลาคุยสัพเพเหระกันทุกเรื่องราว
ก่อนเราจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของแต่ละคนพร้อมกันในวันที่ 1 พฤศจิกายนนี้
 
อีกสักพักกว่าจะได้เจอกันอีก แต่ไม่ว่ายังไงจะรอนะ รอที่จะได้เห็นรอยยิ้มพวกแกอีก
มันสำคัญ มันเป็นพลังชั้นดี ที่จะขับเคลื่อนให้โลกของฉันหมุนไปอย่างไม่สะดุดในความมืด
 
รักเสมอ :)
 

Comment

Comment:

Tweet